به گزارش سینماپرس، ابراهیم امینی فیلمنامه‌نویس و کارگردان سینما، در کارگاه انتقال تجربه نوزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت درباره مسیر یادگیری، پژوهش، شکست، سفارش‌پذیری و ساختار فیلمنامه سخن گفت.

امینی در ابتدای نشست با اشاره به پیتر بروک کارگردان برجسته تئاتر، گفت: بسیاری تصور می‌کنند هنرمندان بزرگ راز ویژه‌ای برای موفقیت دارند، در حالی که تفاوت اصلی در تداوم، بینش و کیفیت خروجی است.

وی افزود: هیچ رازی در میان نیست. مسیر هر کسی شخصی است و نسخه موفقیت یک نفر لزوماً برای دیگری جواب نمی‌دهد. حتی روشی که در یک پروژه موفق بوده، ممکن است در اثر بعدی نتیجه ندهد زیرا سینما مدیومی سیال و غیرقطعی است.

امینی با تشبیه مسیر حرفه‌ای به یک بازی رایانه‌ای متذکر شد: شکست زمانی ارزشمند است که فرد بفهمد چرا در یک مرحله بارها شکست می‌خورد.

وی افزود: اگر نویسنده، بازیگر یا فیلمساز در موقعیتی تکرارشونده ناکام می‌شود، باید به جای نسبت دادن همه چیز به عوامل بیرونی، مشکل را در مسیر خود نیز جستجو کند. در سینما «رسیدن» وجود ندارد و حتی فیلمنامه‌نویسان حرفه‌ای در آغاز هر اثر تازه، دوباره با مسئله‌ای جدید روبه‌رو می‌شوند.

امینی در بخش دیگری از سخنانش نسبت به تبدیل کلاس و کارگاه به جایگزین عمل هشدار داد و گفت: آموزش زمانی مفید است که در کنار کار عملی قرار بگیرد. اگر می‌خواهید فیلمنامه‌نویس باشید باید بنویسید. تحلیل خوب یک فیلمنامه الزاماً به معنای توانایی نوشتن فیلمنامه خوب نیست.

این کارگردان درباره آثار سفارشی نیز گفت: سفارش گرفتن لزوماً به معنای تولید اثر ضعیف نیست و مهم این است که هنرمند پروژه را از آن خود کند.

وی با اشاره به آثار کیشلوفسکی گفت: بسیاری از آثار ماندگار تاریخ سینما با سفارش شکل گرفته‌اند، اما فیلمساز با پژوهش و نگاه شخصی توانسته آنها را به اثری مستقل و ارزشمند تبدیل کند.

امینی درباره اهمیت پژوهش تاکید کرد: پژوهش می‌تواند کتابخانه‌ای یا میدانی باشد و اطلاعات حاصل از آن باید به خاطرات و موقعیت‌هایی تبدیل شود که زمان و مکان مشخص و قابلیت تبدیل شدن به صحنه دارند.

وی افزود: ممکن است از میان صدها یا هزاران فیش پژوهشی، تنها تعداد محدودی وارد فیلم شوند. انتخاب این صحنه‌ها به ذائقه هنری فیلمساز بستگی دارد؛ ذائقه‌ای که با دیدن فیلم، خواندن ادبیات، تماشای نمایش، نقاشی، عکس و تجربه زندگی شکل می‌گیرد.

امینی در پایان تأکید کرد: فیلمنامه زمانی شکل می‌گیرد که اطلاعات پراکنده به یک ساختار منسجم تبدیل شوند و موفقیت در سینما بیش از هر چیز حاصل کار مداوم، پژوهش، شناخت شکست‌ها و ساختن یک مسیر شخصی است.